Πήγα διακοπές χωρίς εσένα… και κάτι έλειπε από τις διακοπές μου! 

Υπάρχει μια παράξενη στιγμή στις καλοκαιρινές διακοπές που, όσο όμορφα κι αν περνάς, κάτι μέσα σου βαραίνει λίγο.

Έφτασες στο ξενοδοχείο, άφησες τη βαλίτσα, βγήκες στο μπαλκόνι και μπροστά σου απλώνεται η θάλασσα. Θα έπρεπε να σκέφτεσαι μόνο πόσο καλά θα περάσεις.

Κι όμως, η πρώτη σκέψη είναι αλλού.

«Άραγε τι κάνει τώρα;»

Σκέφτεσαι το σκυλάκι σου που έμεινε πίσω. Τη γάτα σου που κοιμάται στο αγαπημένο της σημείο. Εκείνα τα μάτια που σε κοιτούν κάθε φορά που ετοιμάζεσαι να φύγεις, σαν να σε ρωτούν: «Θα γυρίσεις;»

Και κάπου εκεί έρχεται η ενοχή.

«Κι αν με ψάχνει;»

Ξέρεις ότι είναι καλά. Ξέρεις ότι βρίσκεται με ανθρώπους που το προσέχουν, έχει φαγητό, νερό, χάδια και όλα όσα χρειάζεται.

Κι όμως, η καρδιά δεν λειτουργεί πάντα με τη λογική.

Γιατί το κατοικίδιό μας δεν είναι απλώς ένα πλάσμα που ζει μαζί μας. Είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Είναι εκεί όταν ξυπνάμε, όταν επιστρέφουμε στο σπίτι, όταν είμαστε χαρούμενοι, κουρασμένοι ή απλώς δεν έχουμε διάθεση για τίποτα.

Και ξαφνικά, στις διακοπές, συνειδητοποιούμε πόσο χώρο έχει στη ζωή μας.

Όχι στον καναπέ.

Στην καρδιά μας.

Οι διακοπές έχουν ένα μικρό κενό

Μπορεί να απολαμβάνεις τη θάλασσα και να σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να ήταν εκεί.

Να δεις ένα σκυλάκι να τρέχει στην παραλία και να θυμηθείς το δικό σου.

Να τραβήξεις μια φωτογραφία από το ηλιοβασίλεμα και να σκεφτείς, σχεδόν ασυναίσθητα, «θα του άρεσε εδώ».

Ή να κοιτάξεις την ώρα και να θυμηθείς ότι εκείνη την ώρα συνήθως του βάζεις φαγητό.

Δεν σημαίνει ότι δεν περνάς καλά.

Σημαίνει απλώς ότι λείπει κάποιος.

Και ίσως αυτό να είναι που μας κάνει να νιώθουμε ενοχές. Περνάμε όμορφα, γελάμε, ξεκουραζόμαστε και την ίδια στιγμή ένα μικρό κομμάτι μας σκέφτεται εκείνο που έμεινε πίσω.

Δεν είσαι κακός άνθρωπος επειδή πήγες διακοπές χωρίς το κατοικίδιό σου

Το ότι το αγαπάμε δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μαζί του κάθε λεπτό.

Μερικές φορές δεν γίνεται να ταξιδέψει μαζί μας. Ίσως το ταξίδι να είναι δύσκολο, το κατάλυμα να μην το δέχεται ή απλώς να ξέρουμε ότι θα είναι πιο ήρεμο και ασφαλές στο γνώριμο περιβάλλον του.

Και αυτό δεν είναι εγκατάλειψη.

Είναι φροντίδα.

Η αγάπη μας δεν μετριέται από το αν το κατοικίδιό μας βρίσκεται σε κάθε φωτογραφία των διακοπών μας.

Μετριέται σε όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που κάνουμε κάθε μέρα χωρίς καν να το σκεφτόμαστε.

Και, τελικά, ίσως οι πιο όμορφες διακοπές χωρίς εκείνο να είναι αυτές που τελειώνουν με την επιστροφή.

Ανοίγεις την πόρτα.

Και ξαφνικά ξεχνάς τη θάλασσα, το ξενοδοχείο, το ηλιοβασίλεμα.

Γιατί κάποιος σε περιμένει.

Η ουρά κουνιέται, τα μάτια λάμπουν, οι αγκαλιές και τα χάδια δεν τελειώνουν.

Και εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις κάτι πολύ απλό:

Μπορεί να φύγαμε χωρίς το κατοικίδιό μας, αλλά δεν φύγαμε ποτέ πραγματικά χωρίς αυτό.

Γιατί το είχαμε μαζί μας σε κάθε σκέψη.

Και εκείνο, με τον δικό του τρόπο, απλώς περίμενε να γυρίσουμε.